Wymogi

Jasna polityka dotycząca psów jest spisana i dostępna dla pracowników, zanim pojawi się pytanie o przyprowadzenie psa, i określa warunki przebywania psów w pracy.

Psy są dopuszczane jako zwyczajny element miejsca pracy, a nie osobista przysługa; decyzje zapadają według opublikowanych kryteriów, które są rozsądne i stosowane konsekwentnie.

Psa ocenia się po jego indywidualnym zachowaniu, a nie wyklucza ogólną zasadą rasową, rozmiarową czy wagową; rzeczywiste ograniczenie prawne, ubezpieczeniowe lub najmu musi być realne i ujawnione.

Każda decyzja o tym, czy pies może być przyprowadzany do pracy, zapada w podanym, rozsądnym terminie, a każda odmowa jest przekazywana na piśmie wraz z uzasadnieniem.

To, jak pracodawca opisuje siebie jako przyjaznego psom, odpowiada jego rzeczywistym warunkom i praktyce; warunki są dotrzymywane i zmieniane otwarcie, a nie narzucane wstecz.

Czysta woda do picia jest dostępna przez cały dzień roboczy, a pies ma wyznaczone miejsce do odpoczynku, zamiast tkwić godzinami przy biurku.

Obszary, z których korzysta pies, są wolne od dających się przewidzieć zagrożeń, z uwzględnieniem podłóg, temperatury, substancji toksycznych oraz ryzyka potknięcia i tłoku.

Właściciele mają w ciągu dnia roboczego praktyczny dostęp do odpowiedniego miejsca, w którym pies może się załatwić i rozprostować łapy.

Organizacja pracy pozwala psu na regularne przerwy z dala od biurka, a miejsce pracy dopuszcza, zamiast karać, odejście właściciela od stanowiska w celu zaspokojenia potrzeb psa.

Warunki, o których wiadomo, że stresują psa w ruchliwej przestrzeni wspólnej, są rozsądnie łagodzone, dostępne jest ciche schronienie, a pies w ostrym stresie zostaje zabrany z przestrzeni wspólnej.

Pies zachowujący się niebezpiecznie wobec ludzi lub innych psów zostaje usunięty z miejsca pracy i nie może w nim pozostać wyłącznie na życzenie właściciela.

Przed dopuszczeniem psów pracodawca przeprowadza poufne badanie, które pozwala każdemu pracownikowi zgłosić sprzeciw bez ujawniania tożsamości ani informowania menedżera o swoim stanie zdrowia.

Rzeczywisty sprzeciw medyczny lub porównywalny utrzymuje wspólną przestrzeń wolną od psów; wystarczy jeden, wyłącznie wobec psów towarzyszących, i nigdy nie ogranicza zwierzęcia chronionego prawem.

Obszary, w których psy nie powinny przebywać, są wyznaczone i utrzymywane jako faktycznie oddzielone: miejsca spożywania posiłków, punkty pierwszej pomocy i pomieszczenia medyczne, pokoje ciszy i modlitwy oraz przestrzenie potrzebne rezygnującym współpracownikom.

Pracownicy mają stałą drogę zgłaszania zastrzeżeń dotyczących psów już po wdrożeniu polityki, a nie tylko na starcie, a pracodawca reaguje na to, co usłyszy.