Definicje

Wspólne części budynku mieszkalnego użytkowane przez mieszkańców, takie jak hole, korytarze, windy, ogrody i pomieszczenia rekreacyjne.

Cykliczna opłata doliczana do czynszu z tytułu psa, zgodna ze standardem wyłącznie wtedy, gdy jest rozsądna, odzwierciedla koszt, jest ujawniona i mieści się w limitach prawa.

Formalne potwierdzenie przez Roch, że obiekt spełnił wymogi standardu w chwili oceny, a nie ocena jakości ani pozycja w rankingu.

Każda deklaracja obiektu dotycząca jego związku ze standardem złożona bez upoważnienia Roch Dog. Niedozwolona: wyłącznie Roch Dog umiejscawia obiekt wobec standardu.

Charakter standardu: publikowany otwarcie, aby każdy mógł go czytać, cytować i nauczać bezpłatnie, z Roch Dog jako opiekunem. Otwarty do czytania nie znaczy otwarty do deklarowania.

Osoby mieszkające razem w jednym lokalu oraz każdy trzymany tam pies, niezależnie od tego, kto jest najemcą albo właścicielem.

Zwrotna kwota zabezpieczająca przed szkodami wyrządzonymi przez psa, zwracana w całości przy ich braku, z wyłączeniem zwierząt asystujących i służbowych.

Opłata za określone naruszenie polityki dotyczącej psów, zgodna ze standardem wyłącznie wtedy, gdy naruszenie jest jasno określone, a opłata ograniczona i rozsądna.

Prywatny lokal zajmowany przez mieszkańca, w odróżnieniu od części wspólnych, szerszej inwestycji i przestrzeni wyłącznie dla personelu.

Długoterminowy dom, który sprzyja udanym najmom z psem dzięki spójnej polityce, brakowi zakazów rasowych i rozmiarowych, uczciwym opłatom oraz zapewnieniu dobrostanu.

Najemca albo właściciel zamieszkujący lokal wraz z gospodarstwem domowym w perspektywie długoterminowej, wraz z trzymanym tam psem.

Zasada przewodnia, zgodnie z którą obiekt mieszkaniowy powinien sprzyjać udanym najmom z psem, a nie jedynie niechętnie psy dopuszczać.

Chwila, w której osoba zostaje prawnie związana z lokalem, na przykład podpisując umowę najmu, przed pobraniem jakiejkolwiek opłaty bezzwrotnej.

Każdy wynajmujący, operator albo organ zarządzający, który ustala warunki trzymania psów w lokalu zajmowanym długoterminowo.

Stowarzyszenie właścicieli, wspólnota mieszkaniowa albo zarząd spółdzielni, które ustalają zasady wiążące mieszkańców, w tym zasady dotyczące psów.

Reguła decyzyjna, zgodnie z którą decyzje dotyczące psów zapadają wobec opublikowanych kryteriów i są stosowane konsekwentnie w porównywalnych przypadkach.

Pisemne określenie warunków trzymania psów, przekazane mieszkańcom i łatwo dostępne przed momentem zobowiązania.

Każda zasada ograniczająca psy według rasy, typu, rozmiaru albo wagi, zgodna ze standardem tylko wtedy, gdy wymaga jej prawo albo jest konkretnie uzasadniona dla danego lokalu.

Ograniczenie stosowane odgórnie, bez indywidualnej oceny, takie jak „żadnych psów” albo „żadnych psów powyżej 20 kg”, niezależnie od zachowania.

Każda opłata, jaką mieszkaniec ponosi z powodu trzymania psa: kaucja za szkody, czynsz za zwierzę, opłata bezzwrotna albo kara.

Jednorazowa opłata, która nie podlega zwrotowi, zgodna ze standardem wyłącznie jako niewielka, określona kwota administracyjna odzwierciedlająca rzeczywisty koszt.

Każda opłata związana z psem istotnie wyższa niż jej rzeczywisty koszt albo skonstruowana tak, aby zniechęcać do posiadania psa, zamiast pokrywać rzeczywisty koszt.

Prawo obowiązujące w miejscu działania obiektu; standard działa ponad nim i jest odczytywany z uwzględnieniem prawa mieszkaniowego, o zwierzętach asystujących i najmu.

Ewaluacja obiektu wobec kryteriów standardu; wyłącznie ocena przeprowadzona przez Roch albo audytora licencjonowanego przez Roch może prowadzić do certyfikacji.

Poglądowy średni lub duży pies towarzyszący typu labrador, służący sprawdzeniu, czy limit rozmiaru albo rasy jest arbitralny.

Bazowe warunki, których pies potrzebuje, aby dobrze żyć w lokalu i jego częściach wspólnych: bezpieczeństwo, codzienne wyjścia, bezpieczne poruszanie się i łagodzenie stresorów.

Trwały warunek w lokalu lub wokół niego wywołujący stały niepokój u psa albo jego sąsiadów, który standard nakazuje łagodzić.

Zasada, zgodnie z którą nowa albo zmieniona zasada dotycząca psów nie działa wstecz wobec psa już mieszkającego w lokalu.

Konkretne, proporcjonalne i uzasadnione warunki, jakie obiekt może związać z trzymaniem psa, w odróżnieniu od barier uniemożliwiających trzymanie jakiegokolwiek psa.

Droga zgłoszenia zastrzeżeń, że certyfikowany obiekt nie spełnia standardu, oraz podstawa dla Roch do weryfikacji lub cofnięcia certyfikatu.

Mechanizm, dzięki któremu obiekt stosuje się do prawa miejscowego i jasno ujawnia każde ograniczenie prawne lub umowne limitujące standard.

Jeden z trzech stanów obiektu: certyfikowany, jeszcze niecertyfikowany albo nieoceniony, przy czym stan domyślny nie niesie żadnych implikacji.

Odmowa dotycząca konkretnego psa z konkretnych, udokumentowanych przyczyn, takich jak nieodpowiedni lokal, wiążąca umowa albo wykazane ryzyko behawioralne.

Wsparcie ze strony środowiska mieszkaniowego, aby pies mógł się załatwić i zażyć ruchu, poprzez bezpieczne, odpowiednie miejsce i praktyczne zasady.

Zwierzę, na którym mieszkaniec polega ze względu na niepełnosprawność, podlegające prawu, a nie niniejszemu standardowi, i zwolnione z jego warunków dotyczących zwierząt.

Model, w którym każdy wymóg jest spełniony albo niespełniony, bez zaliczeń częściowych, a wynik całościowy wyrażany jest jako status certyfikacji.

Zastrzeżone oznaczenie wskazujące, że obiekt posiada certyfikat Roch Dog Residence Certified, dostępne wyłącznie dla obiektów z ważnym certyfikatem.

Deklaracje, że nieruchomość jest zbudowana według, zaprojektowana według albo zgodna ze standardem. Niedozwolone: nie wolno ich składać bez upoważnienia Roch Dog.